Roodkapje verteld door Kees Hin 1976
De Kleurenthriller

15 woorden elk

Roodkapje verteld door Kees Hin 1976

In de collectie van Eye FIlmmuseum Amsterdam vind je de film Roodkapje van Kees Hin uit 1976: 160 mensen vertellen samen het sprookje Roodkapje, in ieder vijftien woorden.

Waarom Roodkapje nog eens vertellen?

In mijn onderzoek naar de spanning van kleurcontrasten gebruik ik ook dit sprookje. En iemand vroeg me waarom ik juist dit bekende verhaal gebruik.

‘Het is zo schools en uitgekauwd’, zei ze.

Over die opmerking heb ik nagedacht maar bij het zien van bovenstaande interpretatie van de filmmaker Kees Hin, weet ik weer waarom Roodkapje een goede keuze is.

Juist omdat het verhaal zo bekend is, iedereen weet wat er komen gaat, kan ik door middel van het verhaal nog iets anders vertellen. Ik kan de kleurkarakters duidelijker tonen door een verhaal te nemen waarvan het verloop zo bekend is. Dat heeft te maken met verwachting, de verwachting van de kijker. Als kijker weet ik wat er komt maar hoe het komt weet ik niet waardoor dat juist extra interessant wordt. Hin gebruikt dat in deze film. Zijn vorm is nieuw, het verhaaltje niet. Dat brengt iets onverwachts. Die nieuwe vorm voegt een nieuwe interpretatie aan het bekende sprookje toe.

Het mandje van Roodkapje

Als ik naar deze film kijk, moet ik denken aan verhalen over de Griekse held Odysseus. De Odyssee zit vol met letterlijke herhalingen. De maaltijd wordt een aantal keer in letterlijk gelijke bewoordingen beschreven. In de uitvoering van het sprookje door Hin zit ook deze herhaling, bijvoorbeeld het noemen van de heerlijke inhoud van het mandje van Roodkapje voor oma. De herhaling van die inhoud is prachtig doordat deze steeds door een ander persoon wordt uitgesproken. De verse bruine eieren zien er voor het geestesoog van de ene mens heel anders uit dan voor de andere. Alle mensen lezen voor en al die mensen hebben een eigen idee over hoe je dat het beste doet. (Prachtig is ook de taal, de rrrrr rolt, de ei, ij, eu zijn hard en zonder eind-w. )

Poëzie

Ik las laatst de roman van Marja Pruis Zachte riten waarin een personage zich afvraagt of alles poëzie kan zijn. Waarop het hoofdpersonage antwoordt dat veel poëzie lijkt, maar maar weinig poëzie is. Doordat de mensen in de film van Hin ieder maar 15 woorden achter elkaar uitspreken, vallen woordcombinaties uiteen. Die gaten werken vervreemdend, grappig, soms talig dubbelzinnig, maar poëzie wordt het inderdaad niet. Intrigerend wel.

…………

Roodkapje verteld door Kees Hin 1976
Copyright en meer informatie zie: Eye Filmmuseum Amsterdam
productiejaar: 1976
regisseur: Kees Hin
producent: Tom Burghard
productiemaatschappij: Largo Film
Duur film: 18:45.